Στη Mνήμη Tης Κομμούνας : 18 Μαρτίου 1871 - 150 Xρόνια Aπό Tην Παρισινή Κομμούνα

από Bλαντιμίρ Iλιτς Λένιν

 

[Tα εργατικά προάστια -έγραφε η αθηναϊκή εφημερίδα «Mέλλον» το Mάρτη του 1871– Mπελβίλ και Bιλέτ τελούν ήδη από μέρες σε κηρυγμένη σχεδόν επανάσταση, οργανώνοντας καθημερινά διαδηλώσεις και οχλαγωγίες. O γηραιός στρατηγός Παλαντίν, που ανέλαβε την αρχηγία της εθνοφυλακής του Παρισιού, καταβάλλει μάταιες προσπάθειες για να κατευνάσει τα πνεύματα και αποκαταστήσει την τάξη. Eπικίνδυνο χαρακτήρα έλαβε ο αναβρασμός κυρίως στο Παρίσι τη νύχτα της 18ης Mαρτίου. Στις 11, τρία τάγματα εθνοφυλακής φέροντα μαζί τους κανόνια, και 4 μυδραλιοβόλα, κατέβηκαν από τα προάστια στο εσωτερικό της πόλης με στασιαστικές φωνές. Eνώ κλήθηκαν να διαλυθούν, οι ταραξίες αντιστάθηκαν και πυροβόλησαν. Tα κυβερνητικά στρατεύματα αναγκάστηκαν τότε να τους επιτεθούν με την λόγχη και να τους τρέψουν σε φυγή. Κατά τη μία μετά τα μεσάνυχτα εξερράγησαν στην οδό Λε Πετελιέ βόμβες νιτρογλυκερίνης. Φαίνεται ότι πάντα ταύτα τα επαναστατικά συμπτώματα συνδέονται με κάποια μεγάλη συνωμοσία των “ερυθρών” δημοκρατών, την οποία ανακάλυψε η κυβέρνηση…». Έτσι πέρασε στην ειδησεογραφία της Eλλάδας η έκρηξη της πρώτης μεγάλης εργατικής επανάστασης, της Kομμούνας του Παρισιού, το Mάρτη του 1871.

100 Χρόνια Πριν! Πως Οι Μπολσεβίκοι Καταπολεμούσαν Τις Επιδημίες

Αγώνας για φάρμακα και μάσκες!
 

Το έργο των δημόσιων αρχών υγείας στη Σοβιετική Ρωσία κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου

Απόσπασμα από λόγο του Ν.Α. Σεμάσκο, Κομισάριου Yγείας της Ρωσικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Σοβιετικής Δημοκρατίας στη συνδιάσκεψη της Διεθνούς Εργατικής Αρωγής της Ρωσίας στο Βερολίνο στις αρχές του 1923

Μετάφραση και επιμέλεια Γιώργος Χλωρός (Το κείμενο μεταφράστηκε από τα Αγγλικά από το Marxist Internet Archive, που το αναδημοσίευσε από το θεωρητικό περιοδικό του ΚΚ Μεγάλης Βρετανίας, The Communist Review, Ιούνιος 1923, Vol. 4, No 2)

Τα καθήκοντα του Κομισαριάτου Δημοσίας Υγείας είναι υπερβολικά βαριά και γεμάτα από ευθύνες. Αλλά, παρόλα αυτά, τα έχουμε καταφέρει στα κυριότερα από αυτά που ήταν να κατανικήσουμε την πανούκλα και τις άλλες επιδημίες που είχαν ως αιτία τους τον λιμό. Ωστόσο στην Ουκρανία και σε ορισμένες από τις Ανατολικές επαρχίες μας, η δυσεντερία, ο τύφος, η χολέρα και η ευλογιά έχουν εμφανιστεί ξανά.

80 Χρόνια Από Το Αντιφασιστικό «Όχι» Του Λαού

Μπάμπης Συριόπουλος

Καθώς συμπληρώνονται 80 χρόνια από την 28η Οκτώβρη και την είσοδο της Ελλάδας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπάρχει ανάγκη να ξαναδούμε τις εξελίξεις, πέρα από τις απλοϊκές εθνικές και εθνικιστικές αναγνώσεις που θάβουν την αντιφασιστική ουσία του αγώνα του ελληνικού λαού και επιχειρούν «εθνικοενωτικές» και πολεμοκάπηλες αναγωγές στο σήμερα.

Η Δικτατορία Του Μεταξά, Η Αστική Συναίνεση Και Ο Ρόλος Του ΚΚΕ

 

Κώστας Παλούκης

Η δικτατορία του Μεταξά ήταν μια σύνθεση και ταυτόχρονα υπέρβαση και των δύο προπολεμικών αστικών παρατάξεων, εξίσου αντικομμουνιστικών και ευεπίφορων στα στρατιωτικά πραξικοπήματα. Η ταξική πόλωση, το γράμμα του Ζαχαριάδη και η στάση του αστικού κόσμου, ήταν οι προϋποθέσεις για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ΚΚΕ στη συνέχεια.

Απρίλης 1920: Το ΣΕΚΕ στην Τρίτη Διεθνή

Κώστας Πίττας

Στις 5-12 Απρίλη 1920 έγινε το 2ο συνέδριο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας, του ΣΕΚΕ, στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Αθήνας. Ήταν το συνέδριο που προετοίμασε το νεαρό επαναστατικό κόμμα για να παρέμβει στη θυελλώδη περίοδο του 1921-22, τη χρονιά των εργατικών απεργιών και της αντιπολεμικής δράσης, διακηρύσσοντας την προσήλωσή του στις αρχές της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού, του διεθνισμού και της ανάγκης του χτισίματος μια οργάνωσης μάχης και δράσης που θα οδηγήσει την εργατική τάξη στη νίκη.

Σαν Σήμερα, 15/04/1920, Οι Ιταλοί Αναρχικοί Εργάτες, Σάκο και Βαντσέτι «Φορτώνονται» Με Την Κατηγορία Φόνου

«Δεν θα ευχόμουν ποτέ σ’ ένα σκυλί, δεν θα ευχόμουν ποτέ σε ένα φίδι, δεν θα ευχόμουν ποτέ στο πιο χαμερπές και δυστυχισμένο πλάσμα της γης, να περάσει όσα υπέφερα εγώ, για πράγματα για τα οποία δεν είμαι ένοχος. Αλλά έχω πειστεί πως είμαι ένοχος για όλα όσα υποφέρω. 

Υποφέρω γιατί είμαι ριζοσπάστης και, αλήθεια, είμαι ριζοσπάστης. Υποφέρω γιατί είμαι Ιταλός και, αλήθεια, είμαι Ιταλός. Υποφέρω περισσότερο απ’ όλα για την οικογένειά μου και την αγαπημένη μου, παρά για τον εαυτό μου. 

Αλλά είμαι τόσο σίγουρος πως έχω το δίκιο με το μέρος μου, ώστε αν μπορούσατε να με εκτελέσετε δυο φορές, και αν μπορούσα να ξαναγεννηθώ ακόμα δύο, θα ζούσα την ίδια ζωή και θα έκανα ότι έχω ήδη κάνει».

Bartolomeo Vanzetti

H Παρισινή Κομμούνα Και Η Μαρτυρία Του Μεγάλου Ζωγράφου Γκουστάβ Κουρμπέ

Ο Γκουστάβ Κουρμπέ γεννήθηκε στο 1819 στο Ορνάν και πέθανε το 1877 εξόριστος στην Ελβετία, λόγω της συμμετοχής του στην Κομμούνα. Βαθειά δημοκρατικός, αντικληρικαλιστής και αντιακαδημαϊκός, συνδέθηκε με φιλία με τον Μπωτλέρ και τον Προυντόν.
Απορρίπτοντας τα συμβατικά θρησκευτικά, μυθολογικά και ιστορικά θέματα (που επικρατούσαν σχεδόν καθολικά στα επίσημα Σαλόν) και ζωγραφίζοντας με βάση ριζοσπαστικές, κοινωνικές αντιλήψεις, αναγωρίστηκε με ενθουσιασμό από νεώτερους καλλιτέχνες της εποχής του ως επικεφαλής της “νατουραλιστικής” ή “ρεαλιστικής” κίνησης που αναπτύχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα.

Τα Δεκεμβριανά Του ’44

Από την Εργατική Πάλη Δεκεμβρίου

75 χρόνια συμπληρώνονται από τον Δεκέμβρη του 1944, που χάραξε ανεξίτηλα το ελληνικό εργατικό και επαναστατικό κίνημα. Οι λαϊκές μάζες και ο ΕΛΑΣ συγκρούστηκαν στην Αθήνα με τις δυνάμεις του βρετανικού ιμπεριαλισμού και της ντόπιας αντίδρασης. Η τελική ήττα, αποτέλεσμα της προδοτικής πολιτικής της σταλινικής ηγεσίας του ΚΚΕ, αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.

Το ΚΚΕ είχε δείξει πολύ πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ότι η σταλινική του κατεύθυνση είναι αντίθετη στη σοσιαλιστική επανάσταση. Ορόσημο η 6η Ολομέλεια του 1934, όπου υιοθετήθηκε η μενσεβίκικη άποψη ότι η Ελλάδα έχει φεουδαρχικά κατάλοιπα και πρέπει να περάσει από ένα αστικοδημοκρατικό στάδιο.

Ο Κόκκινος Δεκέμβρης / του Λέανδρου Μπόλαρη

Λέανδρος Μπόλαρης

 

Στα τέλη Δεκέμβρη του 1944 ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, πρωθυπουργός της Βρετανίας, έλεγε σε μια συνεδρίαση του Πολεμικού Συμβουλίου: «αν οι υποθέσεις στην Ελλάδα εξελιχθούν όπως ελπίζουμε, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι να σταματήσει ένα τεράστιο κύμα αναρχίας στην Ευρώπη και να αποθαρρύνει παρόμοια ξεσπάσματα σε άλλες χώρες».

Η εξέγερση των «Σπαρτακιστών»

Του ΛΕΑΝΔΡΟΥ ΜΠΟΛΑΡΗ*

Η «εξέγερση των Σπαρτακιστών» δεν ξεκίνησε ως εξέγερση. Ξεκίνησε ως μια καλά υπολογισμένη πρόκληση της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης στην εργατική τάξη και στην επαναστατική Αριστερά του Βερολίνου. Η κυβέρνηση είχε προκύψει από την επανάσταση των στρατιωτών και εργατών στις αρχές του Νοέμβρη, που κατέληξε στην ανατροπή του Κάιζερ και στον τερματισμό του πολεμικού σφαγείου. Σε εκατοντάδες σημεία σε όλη τη Γερμανία, οι εργάτες και οι φαντάροι συγκροτούσαν συμβούλια, όπως τα σοβιέτ στη Ρωσία ενάμιση χρόνο πριν.
 

Τα κόμματα που κυριαρχούσαν σε αυτό το κίνημα ήταν το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας (SPD) και το Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (USPD). Οι Ανεξάρτητοι είχαν διαγραφεί το 1917 από το SPD λόγω της εντεινόμενης αντίθεσής τους στη στήριξη που έδινε η κομματική ηγεσία στην κυβέρνηση και στον πόλεμο. Η Ενωση Σπάρτακος, της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ, συμμετείχε ως ιδιαίτερο ρεύμα σε αυτό το κόμμα μέχρι το τέλος του 1918, όταν αποτέλεσε τον κορμό του νέου Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας.

1938–2018 80 χρόνια από την ίδρυση της 4ης Διεθνούς. Η πάλη για την παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση – πιο επίκαιρη από ποτέ

Συμπληρώνονται 80 χρόνια από την ίδρυση της 4ης Διεθνούς από τον ηγέτη της Οκτωβριανής Επανάστασης Λέον Τρότσκι, δύο χρόνια πριν δολοφονηθεί από σταλινικό πράκτορα στο Μεξικό. Η 4η Διεθνής αποτέλεσε συνέχεια της Αριστερής Αντιπολίτευσης (ΑΑ) και της Ενωμένης Αντιπολίτευσης (ΕΑ), που σχηματίστηκαν το 1923 και 1927 αντίστοιχα στο μπολσεβίκικο κόμμα, για να φράξουν τον δρόμο στον σταλινικό εκφυλισμό. Μετά τη νίκη του Οκτώβρη, οι μπολσεβίκοι αντιμετώπισαν την αντεπανάσταση των λευκών φρουρών και την ιμπεριαλιστική επέμβαση. Ύστερα από τη νίκη του Κόκκινου Στρατού στον εμφύλιο, με επικεφαλής τον Τρότσκι, στη χώρα επικρατούσε χάος και ανέχεια. Το νεαρό εργατικό κράτος άντεξε, παρά τις τραγικές συνθήκες, πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος με απώλεια χιλιάδων επαναστατών εργατών.

Τέσσερα ιστορικά γεγονότα που καθόρισαν την πορεία τoυ εργατικού κινήματος και της ανθρωπότητας

Αναδημοσίευση του κειμένου του σ. Σωφρόνη Παπαδόπουλου (Αύγουστος 2017)

1. 80 χρόνια από τη δολοφονία του Αντρές Νιν. Τον Αύγουστο του 1937, πριν από 80 χρόνια δολοφονήθηκε ο Αντρες Νιν, ίσως η μεγαλύτερη επαναστατική φυσιογνωμία του εργατικού και επαναστατικού κινήματος της Ισπανίας και ηγέτης του τροτσκίζοντος-κεντριστικού POUM (Εργατικό Κόμμα Μαρξιστικής Ενότητας). Το πτώμα του βρέθηκε έξω από τη Μαδρίτη φρικτά παραμορφωμένο από τα βασανιστήρια που είχε υποστεί στις φυλακές της ισπανικής πρωτεύουσας από μυστικούς πράκτορες της σταλινικής NKVD (1934-1946). Προηγούμενα είχε απαχθεί από τους σταλινικούς, στις 16 Ιούνη, μετά τη κατάπνιξη της επανάστασης στην Καταλονία τον Μάιο του 1937, από την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου που άνοιξε το δρόμο για τη νίκη των φασιστών του Φράνκο. Ο Νιν, το POUM, όπως και οι αναρχικοί συκοφαντήθηκαν σαν «πράκτορες του φασισμού» και γνώρισαν τη δολοφονική μανία των σταλινικών της Ισπανίας και των πρακτόρων του Στάλιν.

Ο Άρης δεν χρειάζεται αποκατάσταση, ο Περισσός την είχε ανάγκη

Ο Άρης ήταν εξαρχής καχύποπτος απέναντι στους αστούς πολιτικούς και στους Άγγλους «συμμάχους» αντίθετα με την τότε ηγεσία του ΚΚΕ

Το ΚΚΕ, στο πλαίσιο της πρόσφατης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψής του για το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ - περίοδος 1918-1949 προχώρησε στην «κομματική αποκατάσταση» του Άρη Βελουχιώτη, μετά την «πολιτική αποκατάστασή» του στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη στις 16 Ιούλη του 2011. Τι εκφράζει αυτή η απόφαση;

Η τότε απόφαση, 66 χρόνια μετά το θάνατό του, θεωρούσε ότι ο Άρης «είχε δίκιο ως προς την εκτίμηση που έκανε για τη συμφωνία της Βάρκιζας». Ωστόσο, συνέχιζε η απόφαση, αυτή η ορθή διαφωνία του «δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας», ενώ «η στάση αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση της κομματικής του ιδιότητας».

Η Kομματική Αποκατάσταση Του Άρη Βελουχιώτη

 

Η  Πανελλαδική Συνδιάσκεψη για το Δοκίμιο Ιστορίας του Κόμματος 1918-1949 (έγινε στις 23 Ιουνίου και δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη στις 30/6/20128) μαζί με την έγκριση του δοκιμίου που θα κυκλοφορήσει το Φθινόπωρο σε δυο τόμους, αποφάσισε και την αποκατάσταση τριών παλαιών  στελεχών: 

Του Άρη Βελουχιώτη, του Γιώργου Γεωργιάδη και του Γιώργου Γιαννούλη (οι δυο τελευταίοι είχαν εκτελεστεί το 1948 από στρατοδικείο του ΔΣΕ!).

50 χρόνια από τη διάσπαση του ΚΚΕ

Λέανδρος Mπόλαρης
  

Ανάμεσα στις 5 και 15 Φλεβάρη 1968 συνήλθε η 12η «ευρεία» ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ στη Βουδαπέστη («ευρεία» με την έννοια ότι εκτός από τα τακτικά και αναπληρωματικά μέλη της είχαν προσκληθεί να συμμετέχουν και μερικά ακόμη στελέχη του κόμματος). Όταν τέλειωσαν οι εργασίες της, η ΚΕ είχε διασπαστεί: μια πτέρυγα γύρω από τον πρώτο γραμματέα του κόμματος τον Κ. Κολιγιάννη και μια γύρω από τη μειοψηφία του Πολιτικού Γραφείου (Παρτσαλίδης, Δημητρίου, Ζωγράφος).

Η αφορμή για τη ρήξη ήταν η λήψη οργανωτικών μέτρων ενάντια στη μειοψηφία του ΠΓ για την «αντικομματική, φραξιονιστική» στάση της. Δυο μέρες μετά τη λήξη της Ολομέλειας, ο ραδιοσταθμός Φωνή της Αλήθειας που εξέπεμπε από το Βουκουρέστι, μετέδιδε μήνυμα των «τριών» προς τα «μέλη του ΚΚΕ, τους κομμουνιστές της Ελλάδας». Η ρήξη ήταν δημόσια, αμετάκλητη και στις επόμενες βδομάδες και μήνες θα αγκάλιαζε όλο το κομματικό δυναμικό, μέσα και έξω από την Ελλάδα.

Μέρες του Ιούλη. Εξέγερση Και Τρομοκρατία

Στις αρχές Ιούλη ξεσπούν νέες διαδηλώσεις στην Πετρούπολη («μέρες του Ιούλη»). Τμήματα της φρουράς Πετρούπολης και ένα μεγάλο μέρος των εργατών αποφασίζουν εξέγερση. Οι Μπολσεβίκοι εκτίμησαν ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για την εξέγερση και είχαν βάσιμες πληροφορίες ότι η κυβέρνηση θα την καταστείλει με κάθε μέσο. Παρ’ όλα αυτά θα συμμετέχουν στα συλλαλητήρια με στόχο την καλύτερη δυνατή οργάνωση και περιφρούρησή τους.
Έτσι στις 3 Ιούλη ξεκινούν μαζικές διαμαρτυρίες με συμμετοχή και των Μπολσεβίκων και με κεντρικό σύνθημα «Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ». Η διαδηλώσεις έληξαν ειρηνικά. Την επομένη, όμως, κοζάκοι και ευέλπιδες επιτίθενται με όπλα σε περισσότερους από 500 χιλιάδες διαδηλωτές και βάφουν τους δρόμους της Πετρούπολης με το αίμα των εργατών. Οι νεκροί και οι τραυματίες θα ξεπεράσουν τους 400.

Εμείς Αρχίσαμε… Ο Πάγος Έσπασε… Ο Δρόμος Χαράχτηκε

Αφιέρωμα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση

Χρονολόγια, άρθρα,  κείμενα, εικαστικά για τις μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο

Ένας αιώνας από ένα τεράστιας σημασίας ιστορικό γεγονός είναι μια στιγμή κατά την οποία σχεδόν υποχρεωτικά, σχεδόν φυσικά προκύπτουν απολογισμοί, αναστοχασμοί και θέσεις.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΨΜ

Στην επετειακή έκδοση, περιέχονται τρεις ενότητες:

Μια χρονολογική – ιστορική ενότητα: Με παρουσίαση των κύριων γεγονότων του 1917-1918 που οδήγησαν στην Επανάσταση του Οκτώβρη και ακολούθησαν αμέσως μετά, όπως και μια λεπτό προς λεπτό ιστορική αποτύπωση των στιγμών που εκτυλίχθηκαν το τριήμερο 24, 25 και 26 Οκτωβρίου (6-7-8 Νοεμβρίου με το νέο ημερολόγιο) του 1917 στην Πετρούπολη και αποτέλεσαν τις κορυφαίες στιγμές της νίκης της επανάστασης.

Η Μαρξιστική Ανάγνωση Του 1821

Η Επανάσταση του 1821 θεωρείται αστικοδημοκρατική επανάσταση, εμπνευσμένη απ’ τη μεγάλη Γαλλική Επανάσταση του 1789. Η ελληνική αστική τάξη της εποχής (έμποροι – εφοπλιστές) υπήρξε ηγεμονική δύναμη μιας εθνικής αντιφεουδαρχικής επανάστασης.

 

του Δ. Γρηγορόπουλου

Η Επανάσταση του 1821 έχει µελετηθεί ευρέως απ’ την ελληνική ιστοριογραφία µε την ιστορική και λογική µέθοδο, την περιγραφή αλλά και την ιδεολογική ερµηνεία. Στην ιστορική ανάλυση του φαινοµένου η ιδεολογική ή ταξική ερµηνεία ενυπάρχει αναπόφευκτα ανεξαρτήτως του βαθµού συνειδητότητας και των ορίων της. Θεωρητική και µεθοδολογική βάση των ιστορικών φαινοµένων (γενικότερα των κοινωνικών) είναι η ιστορική και λογική ανάλυση.

Η λογική ανάλυση προσδιορίζει την ουσία, τις νοµοτέλειες που καθορίζουν ένα φαινόµενο. Η ιστορική ανάλυση περιγράφει την εξελικτική πορεία του.

ΟΥΤΟΠΙΚΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ

Τον 19ο αιώνα οι θεωρίες για τη δημιουργία μίας ουτοπικής κοινωνίας διαδίδονται στην Ευρώπη και προκαλούν αίσθηση. Μην ξεχνάμε ότι η Γαλλική επανάσταση έχει προηγηθεί και μαζί με την τεχνολογική πρόοδο της εποχής συντελεί στη σάρωση της πίστη, του θρησκευτικού φανατισμού και της αριστοκρατίας. Η Γαλλική επανάσταση έδειξε ότι ακόμα και οι βασιλιάδες πεθαίνουν. Η εξουσία πλέον αμφισβητείται. Τα πάντα φαντάζουν δυνατά. Ακόμα και η δημιουργία ενός επίγειου παραδείσου …
Σίγουρα ο ουτοπικός σοσιαλισμός ομοιάζει με τα χιλιαστικά κινήματα του μεσαίωνα στην αναζήτηση της επίγειας ευτυχίας και στην άμεση κατάργηση της εξουσίας. Όμως ο ουτοπικός σοσιαλισμός του 19ου αι αποκτά πλέον ξεκάθαρα πολιτική και κοινωνική κατεύθυνση. Το θρησκευτικό συναίσθημα έχει πλέον ξεπεραστεί από τους επαναστάτες. Έτσι τη θέση του Καμπανέλλα και λοιπόν χριστιανών ουτοπιστών έρχονται να πάρουν οι Ουτοπικοί Σοσιαλιστές. Η επιστήμη γίνεται το ιδανικό διαβατήριο για μία καλύτερη κοινωνία. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν οι Ουτοπικοί σοσιαλιστές. Οι τελευταίοι, πριν τους μαρξιστές και τους αναρχικούς, θα στηλιτευόσουν τον καπιταλισμό και θα βάλουν τις βάσεις για το κτίσιμο μίας νέας κοινωνίας.

80 Χρόνια Από Τη Συγγραφή Της «Προδομένης Επανάστασης» Από Τον Λέον Τρότσκι

Από την Εργατική Πάλη Σεπτεμβρίου

Το καλοκαίρι του 1936, ο Λέον Τρότσκι ολοκληρώνει τη συγγραφή της «Προδομένης Επανάστασης», ενός από τα πιο φημισμένα έργα του, παρουσιάζοντας την πρώτη ολοκληρωμένη μαρξιστική ανάλυση του φαινομένου του γραφειοκρατικού εκφυλισμού ενός εργατικού κράτους.

Η σοσιαλιστική επανάσταση, κόντρα στις προβλέψεις του Μαρξ, θριάμβευσε πρώτα όχι σε μια αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα, αλλά στην αχανή τσαρική αυτοκρατορία, που σε πολλές πτυχές της οικονομικής και κυρίως πολιτιστικής της ανάπτυξης βρισκόταν ακόμα σε μεσαιωνικό στάδιο. Οι μπολσεβίκοι και η ηγεσία τους είχαν επίγνωση των δυσκολιών, βασίζονταν όμως στο επαναστατικό παράδειγμα που θα έδιναν στους εργάτες της αναπτυγμένης Δύσης και στην προοπτική σχετικά γρήγορων επαναστατικών νικών εκεί, ιδιαίτερα στη Γερμανία. Η επέκταση της επανάστασης στην Ευρώπη εμποδίστηκε από την προδοσία της σοσιαλδημοκρατίας, που δεν δίστασε να προβεί σε εγκλήματα για να κρατήσει όρθιο το καπιταλιστικό καθεστώς. Στην ίδια τη Ρωσία, οι μπολσεβίκοι είχαν να αντιμετωπίσουν την ένοπλη αντεπανάσταση των λευκών φρουρών και την ιμπεριαλιστική επέμβαση.